"Στο τέλος όλα καλά πάνε!"

Ένα κείμενο που μου έμαθε πολλά... από το blog "Το θολό τοπίο... με ξεκάθαρη ματιά!" (αναδημοσιεύεται με άδεια της συγγραφέως).

Βγες ραντεβού μ' ένα κορίτσι που ΔΙΑΒΑΖΕΙ...

Η απάντηση της Rosemarie Urquico στο κείμενο του Charles Warnke Γιατί πρέπει να βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που δε διαβάζει...

Γιατί πρέπει να βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που ΔΕΝ διαβάζει...

Το κείμενο του Charles Warnke, μεταφρασμένο στα ελληνικά από τη Σταυρούλα Χρυσοχόου.

Νύχτες

Καλά, θ' απορροφήσουν κάτι από την έγνοια σου
η μέρα, η κίνηση, η δουλειά σου, οι φίλοι,

"Με γλύκαναν τα χέρια ενός νεκρού!"

"Η ιστορία αυτή δεν έχει τίποτα το μακάβριο και καταθλιπτικό. Το αντίθετο μάλιστα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Είχα πάει προχθές σε ένα χωριό όπου ζουν συγγενείς μου. Κάποια στιγμή, κάνοντας βόλτα στους δρόμους του, είδα σε μία εγκαταλελειμμένη αυλή ένα κλίμα με τα τσαμπιά του να κρέμονται προκλητικά! Πλησίασα, έκοψα δύο-τρεις ρόγες και αφού τις σκούπισα λίγο τις έβαλα στο στόμα μου. Τι γλύκα ήταν εκείνη! Απίστευτη αλλά πραγματική. Το είπα στο συγγενή που με συνόδευε.

-Ξέρεις ποιος φύτεψε αυτό το κλίμα; Με ρώτησε.

-Ποιός;

-Ο τάδε.

-Μα αυτός έχει πεθάνει πριν από μισό αιώνα, είπα.

-Το κλίμα όμως που φύτεψαν τα χέρια του ζει!

-Και με γλυκαίνει, είπα, απότιστο κι αφρόντιστο.

Και τότε "διηνοίχθησαν οι οφθαλμοί μου". Και είδα τον κεκοιμημένο να με φροντίζει, από την άλλη ζωή, δείχνοντάς μου το σύνδεσμο που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σ' εμάς και σ' εκείνους. Και που επαληθεύει το λόγο του λογοτέχνη Σπύρου Μελά "ζούμε με τους νεκρούς". Αφού αυτοί έχουν εφεύρει (παράδειγμα) το ηλεκτρικό, αυτοί έχουν ξεχερσώσει τους αγρούς που φυτεύουμε, αυτοί μας έχουν προσφέρει τον όποιο πολιτισμό έχουμε, που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά επί αιώνες.

Και άρα εμείς, ως τωρινοί, πρέπει να νοιαστούμε για αυτούς που θα 'ρθουν αύριο, σαν τον αιωνόβιο παππού της ιστορίας, που φύτευε δέντρα ενώ ήξερε πως δεν επρόκειτο να απολαύσει τους καρπούς του..."

Πηγή: Περιοδικό "Δημοσιογραφική" 2012 του Ιω. Μενούνου

Γαϊδάρων χώρα...

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ' όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να ξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει!

Να τρέφει όλους του αργούς,

ναχει τσούρμο υπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα!

Ναχουν κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε,

τον κλέφτη να γυρεύουνε!

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρουμε τι λέγεται ντροπή!

Αντίληψη σπαθί, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου και καππού,

συγχρόνως μπούφος κι αλεπού!

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-

να παριστάνει τον Ευρωπαίο.

Στα δυο φορώντας τα πόδια που χει,

στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι!

Σουλούπι- μπόι μικρομεσαίο,

ύφος του γόη ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης!

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το "δε βαριέσαι" "ωχ αδερφέ".

Ωσάν πολίτης σκυφτός ραγιάς,

σαν πιάσει πόστο... Δερβεναγάς!

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς.

Ω Ελλάς, ηρώων χώρα,

τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα!

Γεώργιος Σουρής

Η καρδιά της μάνας

Αυτό το ποίημα μου το έλεγε η μητέρα μου και με συγκινούσε τόσο πολύ κάθε φορά! Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η καρδιά αυτής της μάνας, μέχρι που έγινα μάνα κι εγώ και κατάλαβα πόσο εύκολο είναι να νιώσεις την αγάπη...